***آوای دلتنگی ***

تويه اين نامه آخر
 واسه من نوشته بودي
 واسه اين قلب عاشق
 تو مث فرشته بودي
تو نوشتي اگه دوريم
تو دل هم خونه داريم
 هرجاي دنيا که باشيم
عشق و ياد هم مياريم
کار از اين حرفا
 گذشته
تو ديگه برنميگردي
از همون لحظه بريدي که خداحافظي کردي
 تو بگو با چه اميدي
 چشم براه تو بمونم
 وقتي از توي چشمات
ته قصه رو ميخونم
 اگه دل بريدي از من
 دل من اما باهاته
 رفتنت من و سوزونده نوبت خاطره هاته
 ميدونم تموم حرفات ناز مهربون بهونست
کاشکي ميدي که هميشه چشم تو چراغ خونست
 کاشکي حرفاي تو راس بود
 کاشکي رفتن تو خراب بود
 عمر عشق سر نميومد
 تموم قصه يه خواب بود

زندگی چیدن سیبی است که بیاید چید و رفت

زندگی تکرار پاییز است که باید دید و رفت

زندگی رودی است جاری  هر که آمد

کوزه ای شادمان پر کرد و مشتی آب نوشید و رفت

قاصدک  ٬  این کولی خانه بدوش

روزگار کوچه گردیهای خود را زندگی نامید و رفت.....

سال ها می گذرد و من از پنجره بیداری کوچه یاد تو را می نگرم ، می پویم
و چنان آرامم که کسی فکر نکرد زیر خاکستر آرامش من
چه هیاهویی است
و من از لحظه دیدار تو می دانستم
که به این درد شبی خواهم مرد

سيب سرخي را به من بخشيد و رفت...ساقه سبز دلم را  چيد و رفت.

..عاشقي هاي مرا باور نکرد...عاقبت  بر  عشق من  خنديد و رفت.

..اشک در چشمان سردم حلقه زد.  بي مروت گريه هايم را ديد و رفت.

اولین بار که تصمیم گرفتم اینجارو بسازم .....میواستم از دلتنگی هام بنویسم ....میخواستم اگه یه روز دیگه با هم نباشیم هر موقع دلت تنگ شد .....بیای ببینی مردم یا زنده ؟؟

بیای ببینی چه به روزم اومده و میاد .....اما نوشتن تو این حال مث جون کندنه .....حتی جون کندن هم از اینکار آسونتره .....لااقل میدونی میری پیش اونایی که دوستت دارن .....میری پیش خدایی که واقعا دوستت داره و حرفاش بهونه نیست

مامانی ....کاش پیشم بودی . یا لااقل از خدا بخواه که بیام پیشت ...من طاقت این دنیای مسخره و پر از دروغو دیگه ندارم
میخوام برم .....میترسم......از همه چیه این دنیا بدم میاد
از دوست داشتن و عشق دیگه حالم بهم میخوره....مامان جونم فقط همین یا بار گوش کن چی میگم

دیونه نشدم .....یعنی هنوز نشدم .....دیشب تو خوابم اومد ....واسه همین دارم به اون التماس میکنم ٬میگن از اونی که ازدستش دادی چیزی بخوای حاجتت و میگیری.....من دیگه تو دوروبرم هیچی واسم مهم نیست....چرا همیشه میگی واسه خودت ....تو که جز خودت کسی دیگه واست مهم نیست ...تو که همیشه با دلایل منطقیت گناه خودتو تبرعه کردی ـــ اینم روش

تو اگه فقط یه ذره دوستم داشتی هیچ وقت این چیزا رو نمیگفتی .....من که خنگ نیستم ....ساده هستم ....اما هنوز میفهمم .....تو همه حرفات دروغ بود .....دیگه حتی از آدمای مهربون بدم میاد .....از آدمای مغرور بدم میاد

من جرات انجام هر کاری رو دارم ....الا یکی ....میترسم تو اگه چشاتو این اواخر باز میکردی . میفهمیدی دارم از چی میسوزم .....دارم از چی میگم٬ بهت میگم ...نترس ٬ تو اینقدر غرق تو فکرا و استدلال های خودت بودی که نمیدیدی ٬ چیا داره تغییر میکنه ٬ سخت بودن اما میشد ٬ تو نذاشتی

نخواستی که بزاری ٬ حالا دیگه هیچکس و هیچ چیز و نمیخوام ......اون دعایی هم که خواسته بودم بهت میگم ....البته اگه وقتی باشه

همیشه اشکامو واسه دوست داشتنت میریختم ......اما حالاااااااا

خدا جونم اگه هنوزم دوستم داری ...اگه صدامو میشنوی .....اگه هنورم همون سپیده دل نازکتم   منو ببر پیش خودت .....بزار بیام پیش مامانم....نمیخوام دیگه حوصله ندارم دیگه بریدم .....دیگه نا ندارم

خدایا از آدمای دو رنگ خسته شدم ....اگه اینکارو نکنی یعنی تو هم دوستم نداری ...تو که منو واسه دوست داشنت زیاد تنبیه نمیکنی ....تو که مث بعضی ها نمیگی دوست داشتن زیادم باعث شده تو هم دوستم نداشته باشی

خدا جونم اگه اینکارو کنی دیگه هیچی نمیخوام ازت .....تو لااقل دلمو نشکن ...چون میدونم تو طاقت شکستنشو نداری .....خدا جونم خواهش میکنم

چقدر سخت تو چشای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید

و

به جاش یه زخم همشیگی رو قلبت هدیه داد

زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت شی

حس کنی که هنوزم دوسش داری

چقدر سخت دلت بخواد سرتو باز به دیواری تکیه بدی

که یه بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده

چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی

اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بهش بگی

چقدر سخته وقتی پشتت بهش دونه های اشک گوونه هاتو خیس کنه

اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوزم دوسش داری

چقدر سخت گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی

و

هزار بار تو خودت بشکنی و اوون وقت آرووم زیر لب بگی:

( گل من باغچه نو مبارک )

دلم گرفته .....دلم واست تنگ شده مهربونم

دوستت دارم

مشنو که مرا از تو صبوری باشد                     یا طاقت دوستی و دوری باشد

لیکن چه کنم گر نکنم صبرو شکیب                 خرسندی عاشقان ضروری باشد

******

از هر که وجود ٬صبر بتوانم کرد

الا  وجودت٬ که وجودم همه اوست

******

           ایکه گفتی دل بشوی از مهر یار مهربان             

                                                             من دل از مهرش نمیشویم ٬ تو دست از من بشوی

******

نظر از مدعیان بر تو نمی اندازم

تا نگوید که  من با تو نظر می بازم

درد پنهان فراقم ز تحمل بگذشت

ورنه از دل نرسیدی بزبان آوازم

مطرب آهنگ بگردان که دگر هیچ نماند

که ازین پرده که گفتی ٬ بدرافتد رازم

کس ننالد درین عهد چو من٬ در غم دوست

که بافاق نفس می رود از شیرازم

چند گفتند که سعدی نفسی باز خود آی ؟

گفتم از دوست نشاید که بخود پردازم

******

سلام گلم .....خوبی؟می دونم لابد هنوز دلخوری

راستش خیلی فکر کردم که چه جوری بیام حرفای توی  دلمو بنویسم.....نمیدونم از کجاش شروع کنم

ولی الان  نمیتونم چیزی بنویسم.....به دلایل امنیتی

فقط یه چیزی میگم ........من نه حالا ٬ هرگز نمیتونم از حسودیم کم کنم .....سعی میکنم دیگه با

حسودی هام اذیتت نکنم ......نمیدونم می تونم یا نه؟؟!!!! ولی نمیشه از بین بره ، آخه تو یه چیزی میخوای ازم که اصلا منطقی نیست.....چه طوری آدم میتونه یکی و دوست داشته باشه اونوقت حسودی نکنه

چطوری میشه آدم با تمام وجودش عاشق یکی باشه و اونوقت نگران از دست دادنش نباشه

چه جوری میشه بی خیال باشی .......نه تنها من ، هیچکس دیگه هم اینجوری نیست، بعد چه طوری من حسودیامو کنار بزارم.....آخه نمیتونم......به کی بگم

دوري عشق هاي کوچک را از بين ميبرد ولي به عشق هاي بزرگ عظمت ميبخشد مثل باد که کبريت را خاموش ميکند ولي شعله هاي اتيش را بزرگتر ميکند

من در این گوشه ویرانه

 به تنهایی خود می نگرم

و به آبادی تو به زیبایی چشمان سحر خیزت

من به تو می بالم

که چنین اوج می گیری با وجود همه بی بالی ها

پس مرا یاد کن

که دیری است از خاطرها  رفته ام

مرا به سوی خود بخوان

بگذار سخن بگویم

که روزگاریست مهر خاموشی بر لب زده ام

محتاج آرامشم

بال پروازم شکسته 

و در هیاهوی مردمان گم گشته ام

و اگر به سویم آیی و باورم کنی

دوباره بال می گشایم

وتا ابدیت همراه تو پرواز را تجربه خواهم کرد

راستش مث همیشه یه جورایی دلم تنگ شده .....ایندفعه با اینکه باهات حرف زدم ولی یه طوریم

نمیدونم چه جوری بگم .....از یه چیزی ناراحتم

نه از دست تو ....از خودم

(( راستی عکس بالایی رو خیلی دوست دارم ....میدونی که چرا گذاشتم))

آخه ببین  چه نازه

 عشق رسیدن است نه شوق رسیدن.